تانگو

"هوا را از من بگیر،خنده ات را نه"

روزگار غریب است غریب تر از خنده دلربایت

امید به هیچ کسی نیست! ماورای تمامی خواسته های من از روزگار چشیدن طعم لبخندت با آن رژ مشکی است.

بیا با هم برویم

به جایی که تمامی لبخند ها ثبت میشود به جایی که میتوان بدون سانسور خندید،حرف زد،بالا و پایین پرید

شاید یک قرن بین دستایمان فاصله باشد،شاید نتوانی چشم هایت را از دور به من برسانی ولی من صاحب تمامی لحظات این قرن های دوری هستم

مطمئن باش که از رسیدن بریده ام

از خواندن و آواز سر دادن

دیگر مثل گذشته نمیخوانمت

آن جوان عاشق مرده است حال یک پیر فرتوت برایت قصه عشق را باز میکند

هوا را از من بگیر،به اضافه لبخندت!

.

اقتباسی آزاد از ترانه "تانگو"